Ást&Vín

Frestunarárátta?

2011-03-08T08:46:00.000-08:00

Ég fattaði það í gær að ég er ekki alveg manneskjan sem ég hélt ég væri - já, shocking að ég hafi einungis áttað mig á því í gær. En mér finnst það skemmtilegt, og bera vott um unglinginn í mér. Þar sem ég hef ákveðið að verða seint eða aldrei fullorðin - mögulega að vera samferða Lilju Dögun í þessu öllu bara. Getum verið BFF's, sem er alls ekki leim eða vandræðalegt fyrir hana.

Ég nefnilega vil (og hélt lengi vel að ég væri) vera rosalega húsmóðurleg í mér - svona KONA sem bakar alla sunnudaga og býður fólki í kaffi og mat hægri vinstri, saumar eigin föt og 'brasar'. Þannig var ég í hausnum á mér, og trúði því svo sannarlega.

Þar til í gær að ég áttaði mig á því að það er búið að vera ljóslaust inn í herbergi í rúman mánuð núna.. afhverju? Nú afþví að það er svooo mikið mál að skipta um ljósaperu í loftljósinu. Og þegar peran sprakk fyrir fjórum vikum síðan.. yppti ég öxlum og náði í lampa inn í stofu í staðinn.. tók hann úr sambandi, losaði flæktar snúrur, fór með hann inn í herbergi - útbjó náttborð undir hann sem ég klæddi og stakk honum að lokum í samband. Hann fittaði ekki alveg nógu vel þarna, svo ég breytti aðeins inn í herbergi svo það passaði allt betur saman. Og voila! Ljós! Þessu nennti ég, en að skipta um ljósaperu í loftljósinu? Nei!

Alveg eins og þegar það fór pera inn í eldhúsi.. þá tók það mig tæpa tvo mánuði að KAUPA eina peru. Sem minnir mig á það, útiljósið er líka farið.

Í gær áttaði ég mig líka á því að ég var að þvo sömu vélina í þriðja sinn! ÞRIÐJA SINN. Afhverju? Nú.. ég gleymi alltaf að taka úr henni! Ég skrifaði viljandi 'gleymi'.

Inn í herbergi er ég með kósý stól sem hægt er að láta fara vel um sig í og lesa.. en það er bara ekkert pláss. Ég nefnilega ákvað fyrir nokkrum vikum að fara í gegnum fataskápinn minn og losa mig við föt sem ég nota ekki.. og þarna eru þau bara enn. Og ég ekki búin að fara í gegnum þau. Svo þegar ég tek af snúrunni, hreina þvottinn.. þá huxa ég með sjálfri mér: Jah, það tekur því nú varla að ætla að fara að brjóta hann saman áður en ég fer í gegnum hin fötin.. svo nýja hrúgan endar bara ofan á þeirri gömlu.

Í síðustu viku fór ég með sumardekkin heim til mömmu og pabba - eftir að hafa rúntað með þau í bílnum síðan í desember.

Ég og frestunaráráttan mín lifum góðu lífi saman.

Ó hún Jóhanna!

2010-08-16T12:59:00.000-07:00

Ég fór á Fiskidaginn mikla á Dalvík um daginn, og auðvitað á súpukvöldið á föstudeginum sem að mínu mati er yfirleitt töluvert skemmtilegra en laugardagskvöldið. Áður en að bærinn fylltist af hungruðum villimönnum fékk ég mér stuttan göngutúr, bæði til að róa skapið mitt sem rann aðeins á undan mér vegna óskemmtilegra aðstæðna, og vegna þess að fólkið mitt var allt komið í heimahús og beið mín þar.

Á leiðinni, í rigningunni hitti ég kunningja minn síðan fyrir nokkrum árum - við deituðum í smá tíma og það er möguleiki á því að við höfum skipst á munnvatni nokkrum sinnum líka. En það var þá. Einhverra hluta vegna verðum við alltaf jafn vandræðaleg þegar við hittumst, en heilsumst nú samt alltaf - og gerum alltaf heiðarlega tilraun til að halda uppi samræðum, sem útaf fyrir sig er auðvitað hetjulegt af beggja hálfu.

Í þetta sinn rákumst við bókstaflega á hvort annað, svo ekki varð hjá því komist að heilsast og bæði hálf móðursjúk og alltof hress og brosandi. Samtalið var svohljóðandi: (nöfnum hefur verið breytt)

Ég: Hæ! Vá! Hæ! En gaman! Hæ!
Hannibal: Hahahahaha! Nei meina, hahahaha! Hæ! Já, gaman að sjá þig! Hæ.

----þögn----

Ég: Er ekki gott að frétta bara?
Hannibal: Rosalega gott! Bara virkilega gott! Allt gott.
Ég: Gott að heyra! Já, það er gott.
Hannibal: Já, það er gott! Mjög gott bara. Hvað með þig?
Ég: Gott! Einmitt. Bara rosa gott. Gott.

----þögn----

Hannibal: Hey, djók. Hérna, þetta er Jóhanna.

Þá tók ég eftir stelpunni sem hafði staðið við hliðina á honum eins og illa gerður hlutur, þessar sársaukafullu tvær mínútur sem við stóðum þarna eins og fífl.

Ég: Sæl Jóhanna, ég heiti Alfa.
Jóhanna: Hæ.

Þarna tók ég eftir því að Hannibal var orðinn hálf grænn í framan, og Jóhanna leit út fyrir að hafa orðið vitni að einhverskonar glæp. Ég tók því sem mínu kjúi, kvaddi snögglega og nánast hljóp áfram. Þó ekki áður en ég hálf-hrasaði niður af kantsteininum, lenti í fanginu á eldri hjónum og skokkaði, já.. skokkaði af stað. Ég held að ég hljóti að hafa haldið að ef ég myndi bara skokka, þá liti ekki útfyrir að ég hefði hrasað, og hent tösku nær sjötugrar konu í götuna - án þess að taka hana upp.

Seinna um kvöldið hitti ég Hannibal aftur, þá var hann einn. Þá kom líka í ljós að stelpan hét ekkert Jóhanna, hún hét Inga.

Fjölskyldan og síminn.

2009-11-18T09:13:00.000-08:00

Mamma hringdi í gær, og um leið og ég sá að þetta var hún leit ég á klukkuna og byrjaði að taka tímann til að sjá hvort okkur tækist ekki að slá einhver met. Afþví að þrátt fyrir það að mér finnist einstaklega leiðinlegt að tala í símann þá virðast öll okkar símtöl fara yfir klukkutímann. Og við tölum saman nánast daglega.

Ég hringi kannski til að spyrja hvernig eigi að sjóða kartöflur, og klukkutíma seinna kann ég að gera mjólkurgraut og búin að taka ákvörðun um það hvað ég ætla að verða þegar ég verð stór. En mömmu þykir yfirleitt ekkert skemmtilegt að tala í símann heldur, og yfirleitt er hún farin að reyna að kveðja mig eftir að meðaltali tvær mínútur. Þá heyrist: 'Jæææja..' og ég veit að það er merkið mitt, og ég ætti að kveðja í snatri en í staðinn bít ég það í mig að verða fyrri til að kveðja svo ég held henni á línunni gegn eigin vilja og þumbast við að finna umræðuefni til að vinna keppnina.

Okey, það er of margt fáránlegt við þetta til að ég geti einu sinni talið svo hátt, þar sem ég geri mér fulla grein fyrir því að það eru engin verðlaun í enda samtalsins/keppnarinnar. Ég veit það alveg. En það er bara svo gaman að vinna. Og ég er viss um að mamma situr alveg steinhlessa eftir hvert samtal, klórandi sér í hausnum á meðan hún veltir því fyrir sér hvaðan öll þess orð hafi komið?! Þar sem hún er nú ekki þekkt fyrir að vera kona margra orða og hennar helsta mottó er; Fæst orð bera minnsta ábyrgð. HAH, Á ÞIG!

Tengt: Ég á það til að snúa ótrúlegustu hlutum upp í keppni, og man mjög skýrt eftir því í ræktinni um daginn þegar ég var á hlaupabrettinu við hliðina á vinkonu minni, sem ég kýs að kalla Vélmennið, og ég sá að hún var að hlaupa á meiri hraða en ég, og þar af leiðandi að brenna fleiri kaloríum, var ég ekki lengi að bæta í hraðann og hækka hann upp í HJARTAÁFALL, og hætti ekki að hlaupa þrátt fyrir svima og blóðbragð og öskrandi lungu. Svo þegar hún stoppaði og hoppaði af brettinu eins og ekkert væri, gat ég dáið sæl, ælandi blóði - því ég hljóp 20 metrum lengra en hún! SUCK IT!

Annars á ég litla systur sem er sennilega lokaðasta manneskja sem ég þekki, og stundum þegar við spjöllum saman þá líður mér eins og ég þurfi að draga upp úr henni orðin, þó við séum bara að ræða átfittið á Justin Timberlake. Hah, sénsinn. Við myndum aldrei leggjast svo lágt að ræða JT. En hún er einmitt þannig að hún leggur hálfgert fæð á síma og símtöl, og það er eiginlega hending ef hún svarar símanum. Stundum hringi ég án þess að hafa nokkuð að segja, þar sem mér dettur ekki einu sinni til hugar að hún svari. Svo ef svo ólíklega vill til að það gerist stama ég mig í gegnum allar 40 sekúndurnar sem samtalið tekur.

Sjáiði til, þetta eru í alvörunni ekki ýkjur - eftir fyrsta HÆ-ið byrjar hún að reyna að kveðja, svo það krefst mikillar ákveðni og hugrekkis að halda henni í símanum þessar 40 sekúndur. Eins og, ég er kannski að tala við eldri systur mína og hún hefur orð á því að hún hafi talað við litlu systur okkar í símann, og þegar ég spyr hversu lengi samtalið entist er hún alveg, EINA OG HÁLFA MÍNÚTUR, BITCHES!

Stundum eru símtölin við hana eins og, Ef ég skelli ekki á NÚNA, gæti einhver dáið. Bless.

Ég stríði henni afþví að ég elska hana, hún veit það, þó ég eigi alveg eins von á símtali frá henni innan skamms, sem endist í fjórtán sekúndur þar sem hún kallar mig kúkalabba.

Ég gleymdi samt að segja ykkur, ég á í svipuðu sambandi við símann minn og hún - nema hvað að ég er meira svona, HVAÐ? HVAÐ VILTU? Og svo er ég ekkert nema kurteisin uppmáluð það sem eftir lifir samtalsins.

Þannig að þið sjáið, þessi taugaveiklun og þetta almennt álitið skrýtna samband við símann, er arfgengt. Genatengt, og því ekki mér að kenna.

Næst kynni ég hana fyrir John Mayer.

2009-11-14T08:55:00.000-08:00

Ég man mánuðina áður en Lilja fæddist, hve ég kveið því að þurfa að hlusta á endalausa barnatónlist, og hafði áhyggjur af því að hvort tveggja græjunum heima sem og útvarpinu í bílnum yrði rænt af sándtrakkinu úr Pocahontas eða Stubbunum. Ég hef nefnilega verið í bíl með vinum, þar sem allar samræður fóru fram hálf öskrandi yfir manískri útfærslu Jónsa á lagi úr Ávaxtakörfunni, því ef við reyndum að hlusta á eitthvað myndu börnin aftur í þjást af heilaskaða sökum þess að halda niðrí sér andanum á milli öskra. Þið vitið, þegar börn 'gráta', en eru í raun bara að öskra - og ákafinn er svo mikill að þau anda hreinlega ekki á milli, svo maður er farinn að bíða eftir því að æðin í enninu á þeim springi og krakkaheili dreifist smekklega yfir bílsætin.

Það er reyndar ekki búið að vera vandamál með Lilju, þar sem að í fyrsta lagi vorum við mjög 'varkár' þegar hún var minni, að kynna hana aldrei fyrir tónlist sem var einungis ætluð þessum og þessum aldurshópi. Reyndar, rétti hún okkur oftast fjarstýringuna að sjónvarpinu þegar Michael Jackson var í gangi, nú eða Metallica sem var hennar persónulega uppáhald. Og þá sérstaklega þetta HÉRNA.

Yfir þessu lagi sat hún dolfallin. Eins og mamman reyndar.

Eitt af hennar uppáhalds lögum var líka 'Beat it' með Michael Jackson - og oftar en ekki tókst mér að sleikja úr henni fýluna með því að spila það nógu hátt og dansa með henni í stofunni. En nýlega varð hún þreytt á því, og hefur uppgötvað Söngvaborg, sem Hulda systir gaf henni. (Fyrir mína tilstilli þó!) En mér finnst mjög þægilegt að skella skuldinni á Huldu eða mömmu - þær kynntu Lilju fyrir súkkulaðiköku og rjóma til dæmis, og nú má ég ekki baka súkkulaðiköku án þess að barnið taki frekjukast, hlaupandi á veggi og hurðir ef hún fær ekki smá smakk.

Tengt: þegar við vorum upp á spítala um daginn, og Lilja hafði ekki drukkið vökva í fleiri fleiri daga, prófaði ein hjúkkan að gefa henni kókómjólk, sem ég hef staðfastlega bannað Lilju að drekka. Þetta er vissulega minn uppáhaldsdrykkur, en er fullur af sykri svo ég hef ekki viljað leyfa Lilju að smakka. En þar sem þetta var það eina sem hún fékkst til að drekka allan tímann sem hún var lasin, keypti ég ógrynnin öll af þessari sykurleðju og mataði hana á þessu - núna er ég í vandræðum því auðvitað heimtar barnið sína óhollustu og skilur ekkert afhverju mamma er allt í einu farin að banna það! Úbbs.

Allavega, hvað var ég að segja.. já, Söngvaborg! Núna er það það eina sem hún fæst til að hlusta á - og ég gretti mig í sársauka í hvert sinn sem hún réttir mér spóluna til að setja í. Sérstaklega þar sem ég er farin að kunna öll lögin utan að, og stend mig oft að því að vera raulandi lögin yfir matseldinni eða jafnvel skólabókunum. En auðvitað læt ég það eftir henni, afþví að hún er svo fjári krúttleg - og þetta er fyrsta tónlistarkvölin sem ég hef þurft að ganga í gegnum með hana.

Ég veit, ég veit - núna eru allir sem eiga táninga alveg, BÍDDU BARA, og ég geri mér fulla grein fyrir því sem er framundan. Ég var nefnilega einn af þessum táningum, og ég vona bara að foreldrar mínir geti einhvern tíma fyrirgefið mér fyrir Scooter og Haddaway tímabilið.

Svefnleysi - pynting

2009-11-13T09:30:00.000-08:00

Lilja hefur nýlega, sennilega eftir undanfarin veikindi, öðlast nýjan skilning á setningunni; Ætla að myrða móður mína með því að svipta hana svefni. Það er hegðun sem hún fullkomnaði á fyrstu sex mánuðum ævi sinnar. Núna snýst það minna um að gráta vegna þess að hún er svöng, eða bara illgjörn (ekki láta neinn segja ykkur annað en að börn gráti af annarri ástæðu en illgirni, þessi börn, þessi vondu, vondu börn), og meira um einhverskonar hræðslu við 'eitthvað' í herberginu hennar.

Trekk í trekk í trekk... (you catch my drift) hleyp ég inn til hennar, og kem að henni þar sem hún stendur í rúminu sínu, starandi á eitthvað sem enginn sér nema hún. Svo slær hún botninn alveg úr þegar hún bendir skelfingu lostin á eitthvað - svo hárin rísa á hnakkanum á mér og ég gríp hana undir handlegginn, reyni að reka hausinn á henni ekki í hurðarkarminn í látunum, hleyp í blindni inn í herbergið mitt og skelli á eftir okkur hurðinni.

Ég hef enga hugmynd um hvað gæti haft svona djúpstæð áhrif á hana. Okey, kannski hef ég hugmynd. Kannski er það helvítis gúmmífroskurinn sem ég svo eftirminnilega skaðaði hana fyrir lífstíð með.

Meira að segja þegar ég reyni að róa hana, það er að segja þegar ég hleyp ekki með hana í fáti útúr herberginu, eins og ég sé að hlaupa með pakka á pósthúsið daginn fyrir jól, þá horfir hún bara í gaupnir sér, snökktir hljóðlega og leggur aðra hönd yfir augun. Eins og hún sé enn og aftur að endurlifa hræðilega augnablikið þegar hún mætti frosknum í fyrsta sinn.

Yfirleitt pæli ég lítið í þessu, þar sem hún sýnir sömu viðbrögð við ýmsum mat - þá meina ég, ég set hana í matarstólinn og matinn fyrir framan hana og hún rekur upp skaðræðisöskur, reygir sig eins langt frá borðinu og er líkamlega mögulegt og grípur um ennið á sér. Dramadrottning? Á dögum þegar mér stendur á sama, veifa ég disknum framan í hana glottandi. Til að hefna mín fyrir þessa fyrstu sex mánuði, þegar hún var ekkert nema illgirnin uppmáluð.

Svo það lítur allt út fyrir það að þessi þrjóski ormur, sem er greinilega ekki hrædd við að hafragrauturinn feli sig í skápnum hennar og ráðist á hana, sé hrædd við skriðdýr. Og hún heldur að þau sé í herberginu hennar á næturnar, tilbúin að éta á henni andlitið. Ég er að sjálfsögðu full samúðar, þar sem ég er ekkert sérstaklega hrifin af froskum eða öðrum skriðdýrum sjálf - en ég bara hreinlega sef ekki ef hún er við hliðina á mér! Kannski er ástæðan sú að bæði hendur og fætur virðast losa sig frá líkama hennar og finna sér stað einhversstaðar á mínum? Eða hvernig hún virðist vakna á hálftíma fresti til að öskra á mig fyrir að koma við hana að fyrrabragði? Kannski er það að loksins þegar ég næ að dotta, hrekk ég oftar en ekki upp við að hún situr við hliðina á hausnum á mér, hallar sér fram - eins og til að athuga hvort ég andi, eða gefa mér munn við munn, og starir þannig á mig.. í þögn. Það er ekki bara krípí í Children of the corn og Chucky myndunum skal ég segja ykkur.

Ég hreinlega get þetta ekki lengur. Og þegar hún vaknar á næturnar fer ég þolinmóð, full góðum ásetningi inn til hennar og legg hana aftur niður. Segi henni að skriðdýrin éti bara andlit á daginn.

En það verður erfiðara og erfiðara, því lengur sem ég er svefnlaus - að leggja hana aftur niður í rúmið sitt. Því það þýðir um það bil tíu ferðir fram og tilbaka, nokkrar mínútur í klapp á kollinn, kossa og fullvissu um enga drauga og engin skriðdýr - nokkrar mínútur í að hlusta á hana bylta sér, snúa sér.. then rinse and repeat. Og ég bíð eftir því að hún átti sig á því að ég er uppalandinn, og ég ræð. Ég stend á mínu! Svo eru það þessi litlu hikandi augnablik, eins og núna - þegar ég er að bilast af svefnleysi og ég horfi á hana með uppgjöf og huxa með mér; Guð, hef ég þolið í þetta? Hvað ef ég hunsa hana bara? Hættir þetta þá? Og svo BÚMM. Liljurass í andlitið, fingur í mömmunefi, störukeppni og öskur. Aftur.

Í morgun vorum við Lilja að lita áður en pabbi hennar kom að ná í hana, við ákváðum að teikna fjölskylduna okkar - mömmu, Lilju og Míu. Ég teiknaði persónurnar og Lilja litaði vandlega. Og þegar ég segi 'vandlega', þá meina ég.. það voru strik.. og nokkur 'S' held ég. Og þegar kom að því að lita mömmu gömlu, valdi hún lime (lesist: gubb) grænan lit. Svo ég rétti henni litinn og var alveg, 'Gaur, er mamma lasin? Er mamma með ælupestina?'

Lilja lét eins og hún heyrði ekki í mér, og vandaði sig mikið við verkefnið.

Svo ég leit beint á hana, náði augnsambandi og sagði, 'Er mamma kannski bara græn af þreytu? Afþví að hún á litla stelpu sem hreinlega neitar að sofa í rúminu sínu?'

Þá lagði hún frá sér litinn, veifaði mér að taka sig, lagði höfuðið á öxlina á mér og klappaði mér á bakið. Eins og til að segja, 'Mamma kjáni, ég er bara að passa þig. Það er nú kominn dagur, og skriðdýrin borða andlit á daginn.'

7 mínútur í Himnaríki.

2009-10-31T11:38:00.000-07:00

Ímyndið ykkur mig með hjálm á hausnum, sitjandi undir eldhúsborðinu til að forðast steina og beitta hluti, og mögulega skítugar nærbuxur sem kastað er í mig. Það eru fá umræðuefni sem hafa jafn mikil áhrif á foreldra, sem og aðra, og það sem ég er að fara að minnast á. Þetta er svona svipað og pólitík og trúmál - hlutir sem þú minnist ekki á í blönduðum félagsskap - því að í staðinn fyrir að vera kölluð heiðingi eða afturhalds kommatittur, verð ég kölluð barnamorðingi, eða jafnvel morðingi saklausra sála.

Kæra Internet, þegar Lilja var um það bil þriggja mánaða - lét ég hana gráta sig í svefn. Hæ, ég heiti Alfa og ég er sálarmorðingi.

Þegar ég sagði frá því, var mér tjáð það að þegar ég dey og stend frammi fyrir Guði muni hann ekki minnast á öll þau skipti sem ég stunda kynlíf utan hjónabands, eða þessi fáu skipti sem ég reykti marijúana og varð svo paranojuð að ég læsti mig inn á baði - því allir vita að löggan leitar aldrei á baðherberginu - eða sú staðreynd að mér finnst Scotty Pippin kynæsandi, nei. Guð mun hrista höfuðið og spyrja mig hvers vegna ég elskaði ekki barnið mitt. Og ég verð dæmd til að deila koju með Boy George, í klefa við hliðina á almenningsklósettinu í Helvíti.

Svefnmálin hjá Lilja voru virkilega flókin. Hún borðaði aldrei almennilega á daginn, en bætti það svo upp á næturnar - með því að vakna á ca 40 mínútna fresti til að drekka. Og hún vissi sko alveg hvað það var sem hún vildi, hún átti það til að öskra, og öskra, og öskra.. og öskra aðeins meira. Að auki, mátti aldrei halda á henni eða hugga hana eða knúsa. Svo það var aldrei spurning um það hvort ég elskaði barnið mitt eða ekki. Ég reyndi allt, nema að setja hana í vöggu og láta hana fljóta niður Glerá með áfastan miða: MUN BÍTA EF ÖGRAÐ.

Svo ég lét hana gráta, og það var fáránlega erfitt, og það er mjög líklegt að ég hafi grátið meira en hún. En þegar það var búið fór hún að sofa í gegnum nóttina - aftur og aftur og aftur. Svo núna ganga hlutirnir vel og ég bíð bara eftir því að hún fari að tala. Og mig grunar að fyrstu orðin hennar verði:

'Afhverju komstu ekki þegar ég grét, mamma?'

'Afþví að mamma elskaði þig ekki, Lilja.'

Núna vill Lilja helst ekki sofa upp í hjá mér, hún er ekki mikið fyrir að kúra og knúsast. Hún gerir mér það sko alveg ljóst. Fyrst var það voða ljúft og ég trúði í einfelndni minni að við myndum kúra tvær saman upp í rúmi þar til Lilja yrði fertug, en svo var hún alveg, veistu mamma.. mér líkar ekki að liggja hérna hjá þér í rúminu þínu sem er alltof stórt. Ég vil fá mitt eigið, takk fyrir.

Svo hún svaf í rúminu sínu við hliðina á mínu, þar sem ég gat strokið henni og kysst hana þegar ég vildi. Hlustað á hana anda og bylta sér. Það gekk í nokkrar vikur, eða þangað til hún tók upp á því að vakna á klukkutíma fresti, standa upp og henda koddanum/snuðinu/bangsanum í mig, sem var hennar leið til að segja. Móðir, nú er kominn tími á að ég fái mitt eigið herbergi. Einnig væri fínt að fá farsíma - og gat í tunguna.

Svo hér erum við, í sínum hvorum enda íbúðarinnar. Knúsumst rétt á morgnana, þegar ég fæ góðfúslegt leyfi frá húsmóðurinni til að strjúka henni og knúsa. 7 mínútum seinna er svo RÆS.

En mikið eru þessar 7 mínútur góðar.

Bannsettir froskarnir.

2009-10-30T10:16:00.000-07:00

Fyrir nokkrum vikum síðan, þegar ég var að taka til inn í skáp fann ég eldgamla gúmmí-froskinn sem Lilju var gefinn þegar hún var nýfædd. Hún var svo skelfingu lostin við hann, að ég henti honum ofan í kassa og inn í skáp þar sem hann gleymdist - enda svo sem ekki margt merkilegt við hann. Hann er illa farinn, ljótur og ég er ekki frá því að það sé skrýtin lykt af honum.

Allavega, ég tók froskinn út og henti honum á rúmið á meðan ég þreif skápinn - þar sem ég gleymdi honum svo. Nokkrum dögum seinna rak ég augun í hann þar sem hann lá á gólfinu, við hliðina á rúminu. Já, þið lásuð rétt.. ég sumsé þríf aldrei heima hjá mér! En mér til varnar, fer ég alltaf upp í rúmið sömu megin, og framúr því sömu megin - kenni OCD um það. Mér til mikillar furðu, stökk ég ekki hæð mína af hræðslu og DÓ þegar ég rak augun í kvikindið. Þoli ekki svona gúmmídrasl.

Svo var það einn morguninn ekki löngu seinna, þegar við Lilja lágum upp í rúmi, hálfsofandi að ég missti vitið örlítið. Ég teygði mig í helvítis froskinn og kastaði honum í áttina að Lilju. Afhverju? Afhverju geri ég svona hluti!? Það þarf einhver að grípa inní. Alfa! Hættu að gefa 18 mánaða gömlu barninu þínu ástæður til að vakna upp öskrandi!

Þannig að Lilja FAH-REAKS out. Hún öskrar og skríður næstum því fram úr rúminu, hendir sér á mig og festir sig á handlegginn á mér, eins og ég hafi sveiflað henni yfir laug fullri af hákörlum. Mér auðvitað dauðbrá sjálfri og fór að telja upp þær óteljandi ástæður fyrir því afhverju hún þarf ekki að vera hrædd við kvikindið.

Þetta er gervifroskur, Lilja. Sjáðu, þetta er gúmmí. Þetta er ekki alvöru. Hann finnur ekki til, hann verður ekki dapur. Sjáðu hvernig mamma getur sett allan puttann upp í munninn hans..

Þá fannst mér sniðugt að troða öllum frosknum upp í mig, sem reyndist vera ein sú allra allra versta hugmynd sem ég hef nokkurn tíma fengið. MAMMA, ÞÚ ERT MEÐ FROSK Í MUNNINUM! Ég mátti hafa mig alla við að hrækja útúr mér froskinum og halda í Lilju áður en henni tækist að fleygja sér head first á gólfið og rjúka út.

Ég eyddi svo meiri hluta morgunsins í að sannfæra Lilju um að það væri allt í lagi að snerta bannsettann froskinn. Svo um kvöldið þegar ég var að undirbúa kvöldmatinn, labbar ekki dýrið - Lilja, ekki froskurinn (hann er úr gúmmí) - til mín með kvikindið hálft upp í sér! Svo réttir hún mér hann brosandi, allan löðrandi í slefi - með svip á andlitinu sem getur ekki þýtt annað en: Sjáðu mamma, hvað ég er dugleg.

Horfnir eru dagar 'snús' takkans.

2009-10-28T17:41:00.000-07:00

Eftir nokkur vandkvæði í byrjun er Lilja komin með nokkuð góða svefnrútínu. Hún er ekki beint fullkomin, þar sem að hún hefur það varla af til klukkan 19 og þá eru batteríin hennar búin. Kapút. Eins og hún hafi verið að læra undir stærðfræðipróf alla nóttina, sofnað fram á stærðfræðibókina, og félagi hennar þurft að líkamlega halda aftur af sér að skrifa ekki LÚSER með svörtum töflutúss þvert yfir ennið á henni.

Ég geri mitt allra besta til að halda henni vakandi til allavega hálf átta, áður en hvorug okkar getur meira. Og hún sofnar nánast sitjandi í rúminu sínu, og lognast loksins útaf.

Ooog þá fer einhver innri vekjaraklukka af stað í hausnum á henni á slaginu 01.30. Stundum 'snúsar' hún og vaknar kl 01.45, en það er sjaldgæft. Þá stekk ég upp, hleyp inn í herbergi til hennar - gef henni vatn að drekka áður en hún vaknar almennilega og heimtar eitthvað meira! Þá loksins sofnar hún aftur til klukkan sex, og þá.. ójá.. hún er vöknuð. Hún er glaðvöknuð og tilbúin í nýjan dag - geltandi skipanir og í rauninni alveg sama um það hve mikið ég þrái, þó ekki sé nema hálftíma í viðbót í svefn.

Síðustu þrjár nætur hefur Lilja komið upp í til mín þegar hún vaknar um 01.30 - vegna þess sem ég get aðeins talið martraðir, eða almenn ónot. Og ég tek hana upp í hálfsofandi og við kúrum til rúmlega sex. Eða, nánar tiltekið.. hún byltir sér og veltir, sparkar í mig og slær og treður tánum upp í nefið á mér ásamt því að liggja með rassinn hálfan ofan á andlitinu á mér. (Kommon, auðvitað ekki allt á sama tíma!) Og ég ligg þarna hálf vakandi, þori varla að hreyfa mig og fyrirlít allar sofandi manneskjur í heiminum.

Svo þarna erum við, klukkan sex að morgni til - Lilja prílandi ofan á mér.. togandi í mig, potandi í mig - kvartandi yfir leiðinlegri og þreyttri mömmu. Ljósið á símanum mínum ekki spennandi lengur, tuskudúkkan hennar sem skrjáfar í er bara fyrir og kremdollan er bara heimskuleg. Vinsamlega kveiktu ljósið og skemmtu mér, þræll!

Svo í morgun þegar ég fálmaði eftir lampanum og við grettum okkar báðar á móti skyndilegri birtunni, huxaði ég: jæja, þetta er lífið mitt núna. Mitt, hver dagur byrjar klukkan sex, líf. Mitt, skemmtu mér eða hlustaðu á mig öskra klukkan sex, líf. Og ég gat ekki annað en hlegið, því að sama hve illa það hljómar - þá er það samt svo yndislega dásamlegt eitthvað.

Hrmph!

2008-03-26T11:24:00.000-07:00

'Ég elska þig..' hvíslaði ég hljóðlega að hnakka makans þar sem við lágum hálfsofandi. Ég tók fastar utan um hann og lagði varirnar ástúðlega að bakinu hans.

'Ég elska þig líka.. ofboðslega mikið!' svaraði hann og dró mig nær sér og kyssti lófann minn, svona eins og mér finnst svo gott. 'Og ég er svo stoltur af þér!'
'Stoltur?' Spurði ég kjánalega með lokuð augun, milli svefns og vöku. 'Hvers vegna?!'
'... bara, þú ert ólétt!' Svaraði hann eðlilega.
'Elskan mín, það var nú auðveldi parturinn sjáðu til..' ég hló.

'.. nei bara, þú ert búin að standa þig svo vel! Og ert bara nýlega orðin svona erfið...'

Hrmph! Auðvitað er ég erfið! Ég sef ekki dúr. Þætti gaman að sjá hann reyta af sér brandarana ef hann væri jafn breiður um sig og ég er núna, vakna í hvert skipti sem hann þarf að snúa sér, sem gerist oft vegna þess að hann er auðvitað að drepast í bakinu og grindinni líka! Svo vaknar hann auðvitað líka til að pissa, svona um það bil einu sinni á klukkutíma líka.. já, og brjóstsviðinn er auðvitað bara til að hlægja að og hann myndi sennilega sofa hálfsitjandi bara að gamni sínu!

Í þokkabót væri hann með flensu í dag, og alveg síðan á páskadag! Svo að ekki nóg með allt þetta, heldur myndi hann varla ná að festa svefn fyrir hósta og hori.

Stoltur af mér?! Jahá! Hann má sko vera stoltur af mér!

Öpdeit.

2008-03-08T12:57:00.000-08:00

Ég er á lífi. Bara afar ólétt og upptekin. En það styttist í púkann.

Ég er glöð og hamingjusöm. Ég er þreytt. Ég sakna ykkar.

Bara tæpar þrjár vikur í fæðingarorlof - þá lofa ég að skrifa meira og gefa mér meiri tíma fyrir vinina mína sem ég veit að ég er búin að vanrækja! Ég veit að það er ekki nóg að segja bara 'fyrirgefðu'.. en orkan mín þessa dagana fer öll í að hanga upprétt.

Ekki gefast upp á mér strax.

Ástin..

2008-02-18T12:30:00.000-08:00

Ástin er yndisleg. Þá er ég ekki endilega að tala um ást maka, þó að hún sé auðvitað dásamleg líka. Heldur bara ástin yfirhöfuð. Ástin á öllu þessu fallega í lífinu! Á fólkinu sem er í lífinu okkar, og þá einna helst lífinu mínu - enda þekki ég ekki fólkið í lífinu ykkar.

Ég fæ stundum yfir mig svona væmnikast þar sem mig langar að hringja í alla vini mína og helst að mæta í óvænta heimsókn til þess eins að faðma þau að mér.

Ég fæ líka ennþá stundum tregakast. Þá verð ég sár og bitur. Og gleymi fólkinu sem ég hef og huxa um fólkið sem er farið. Og í staðinn fyrir að taka upp símann, þá skæli ég yfir símtölum sem ég átti og heimsóknum sem ég fer ekki í. Þá er mér eiginlega alveg sama um alla þessa fallegu ást sem ég er svo dugleg að dásama.

Mér finnst betra að vera bitur. Því þegar ég verð döpur þá verð ég lítil aftur og þá vil ég helst bara skríða í pabbaból aftur og skæla. Og þá upplifi ég hjartað mitt brotið aftur, og það er bara of mikið.

Er hægt að elska af öllu hjarta ef manni líður alltaf eins og það vanti stóran hluta í það..? Gróa hjartasárin einhvern tíma?

Þetta áttu nú samt ekki að verða neitt tregablogg, það er bara einhvern veginn múdið sem ég er í, í dag. Nostalgía. Alls ekkert döpur, bara pínu blá. Og þegar ég rifja upp allar gömlu góðu minningarnar finnst mér pínulítið írónískt að lagið sem dregur mig öfuga og skælandi niður minningarstíginn heitir; Please Remember.

Time, sometimes the time just slips away
And you're left with yesterday
Left with the memories
I, I'll always think of you and smile
And be happy for the time
I had you with me
Though we go our separate ways
I won't forget so don't forget
the memories we've made

Please remember, please remember
I was there for you
and you were there for me
Please remember, our time together
The time was yours and mine
And we were wild and free
Please remember, please remember me

Goodbye, there's just no sadder word to say
And it's sad to walk away
with just the memories
Who's to know what might have been
We'll leave behind a life and time
We'll never know again

Please remember, please remember
I was there for you
and you were there for me
And remember, Please remember me

Please remember, please remember
I was there for you
And you were there for me
Please remember, our time together
The time was yours and mine
And we were wild and free
Then remember, please remember me

And how we laughed and how we smiled
And how this world was yours and mine
and how no dream was out of reach
I stood by you, you stood by me
We took each day and made it shine
We wrote our names across the sky
We ran so fast, we ran so free
I had you and you had me

Please remember, please remember

Hjartað mitt..-

2008-01-07T11:51:00.000-08:00

Ég er sennilega sú fyrsta til að segja að magapúkinn minn hafi verið allt annað en fyrirfram ákveðinn. Ég vildi hann reyndar bara alls ekki. Hann var ekki á tímatöflunni minni, ekki núna og ekki á næstunni. Hann þvældist fyrir námi, ferðalögum og leik.

Það var síðast um það bil sex mánuðum áður en ég komst að því að ég væri með hálfa sæðisfrumu og hálfa halakörtu inn í mér sem ég lofaði móður minni því að sennilega myndi mannkyninu fjölga, en aldrei með minni hjálp. Ég ætlaði aldrei, aldrei að eignast börn.

Daginn sem mig grunaði að ekki væri allt með felldu var 10. ágúst. Ég vaknaði eldsnemma, makinn var enn í vinnu, á næturvakt, og ég hringdi í hann og sendi hann í 10-11 eftir óléttuprufu. Örugglega ekki hans skemmtilegasta verkefni. Þegar hann skreið dauðþreyttur heim um hálf sjö um morguninn, reif ég mig framúr og í sennilega fyrsta skipti átti ég í vandræðum með að kasta vatni. Ég var varla staðin upp af salerninu áður en afar skýr lína birtist. Ég skoðaði hana vel áður en ég fleygði henni í ruslið og skreið upp í rúm aftur, og hjúfraði mig upp að hlýjum sofandi líkama. Já, hann sofnaði á meðan.

Án þess að hafa komið dúr á auga velti ég mér framúr um leið og skrifstofan hjá kvennsa opnaði og pantaði tíma. Hann átti laust í vikunni á eftir. Ég kreisti símtólið og sagði honum að ég þyrfti nauðsynlega að komast að í dag! Í dag!

Hann tróð mér að á milli tíma. Ég fékk makann til að keyra mig, en vildi alls ekki fá hann með inn. Því beið hann milli vonar og ótta í bílnum á meðan.

Læknirinn setti mig strax í snemmsónar og tilkynnti mér svo að vissulega væri ég ólétt.
'Hversu ólétt?' spurði ég.
'Eins mikið og þú verður.' var hans bjánalega svar.

Þegar hann óskaði mér til hamingju, andvarpaði ég bara og reyndi eins og ég gat að fara ekki að skæla. Og þegar hann spurði mig hvort þetta væri gott eða slæmt, svaraði ég eins og var að ég væri ekki búin að gera upp hug minn.

Ég settist upp í bíl og án þess að segja orð rétti ég makanum myndirnar af halakörtunni. Hann sagði sem betur fer ekki neitt, tók bara utan um mig og keyrði svo af stað. Þegar hann fór í vinnuna um kvöldið, skældi ég eins og litla barnið sem mér finnst ég ennþá vera.

Ég sofnaði þá nótt með allskonar ruglingslegar huxanir í hausnum. Hló og grét til skiptis. Var svo vakin undurblíðlega um 7 leytið um morguninn. Þá skreið makinn ískaldur undir sængina og kyssti mig ofurblítt. Við töluðum saman þar til við sofnuðum samanvafin, og uppfrá því vorum við þrjú.

Ég hef svo ótal ótal mörgum sinnum fengið efakast og eftirsjá. Hvernig get ég orðið foreldri!?
Margoft hef ég velt því fyrir mér hvort ég sé að gera mistök.

Ég hef argast út í óléttuna, finnst hún ekki gera mér neitt gott. Og reyndar hef ég undanfarna mánuði oftar en ekki hreinlega reynt bara að gleyma þessu öllu saman.

Þar til í fyrrinótt, við þurftum að fara upp á fæðingardeild vegna verkja og mögulegra samdrátta og annars óskemmtilegs. Ég varð dauðhrædd! Huxaði allan tímann - það eru tveir mánuðir eftir, það eru tveir mánuðir eftir, það eru tveir mánuðir eftir..

Þar sem ég ligg hérna, stend ég mig stöðugt að því að strjúka magann.. strjúka litlu stelpunni minni og bið hana bara um að halda sér aðeins lengur, bara aðeins lengur.. áður en hún kemur í mömmufang.

pakkar..

2007-12-21T09:10:00.000-08:00

Vitiði hvað er leiðinlegt við að vaka til þrjú við að pakka inn gjöfum?

... það er að þurfa að pakka þeim inn tvisvar vegna þess að kisinn þinn rífur þá alltaf upp.

En tilfinningin sem fylgir því að vera búin að öllu fyrir jólin er yndisleg! Að finna loksins tíma til að eyða með makanum er ómetanlegt. Það er nefnilega ekkert gaman að sakna manneskjunnar sem þú býrð með! Ætla sko ekki að sakna neitt um jólin!

Nú er föstudagur. Það er helgi. Á mánudaginn, eftir helgi, koma jólin.

En spennandi.

Jólin mín.

2007-12-21T08:22:00.000-08:00

Ég næ ekki andanum fyrir tilhlökkun. Ég lít á klukkuna á þriggja mínútna fresti og reyni að plata hugann. Segi mér að líta ekki á klukkuna næstu fimmtán mínúturnar.. það gengur ekki eftir.

Ég stend fyrir framan spegilinn inn á baði hjá mömmu og pabba, komin í jólafötin. Ég mála mig og greiði mér og reikna með að klukkan hljóti nú alveg að fara að verða.

Rölti inn í eldhús þar sem pabbi er að hræra í stöppuna, næli mér í laufabrauðssneið og gjói augunum á klukkuna. Vonbrigðin snúa maganum á hvolf, hún er ennþá bara fimmtán mínútur yfir fimm! Í staðinn fyrir að pirrast ákveð ég að rölta inn í herbergi, sem er lokað. Þegar ég gríp í hurðarhúninn er hótunum um líkamsmeiðingar fleygt að mér. Sennilega Hulda systir að pakka inn á síðustu stundu.

Jæja, yppi öxlum og ákveð þess í stað að finna bara hina systur mína, hún er nú svo róleg á því. Rölti að tölvuherberginu, sem einnig er lokað. Ég hika þegar ég legg höndina á húninn, og ákveð að banka frekar. Formælingar taka á móti mér. Skrambinn, Amanda er líka á síðasta snúningi að pakka inn.

Jæja, get allt eins vel hrist pakkana undir trénu enn einu sinni. Ég næ ekki að tylla mér við tréð áður en pabbi kemur í fússi og biður mig um að klára að pakka inn gjöfinni handa mömmu fyrir sig. Ég andvarpa, enda er ég með eindæmum slæm í innpökkun. Mínir pakkar eru í það minnsta vel auðþekkjanlegir undir trénu. Þar sem pabbi stendur með svuntuna fyrir framan mig, að klára að elda og leggja á borð, get ég nú varla með góðri samvisku sagt honum að gera það sjálfum?!

Ég næ mér í pappír, skæri og límband og finn gjöfina hennar mömmu. Hvað skyldi gamli gefa henni í ár? Ég loka mig inn í hjónaherbergi þar sem hin herbergin eru upptekin. Áður en ég næ að byrja kemur mamma úr sturtu og veður inn í herbergi. Ég fleygi sænginni í ofboði ofan á óinnpakkaða gjöfina og hreyti í mömmu að það sé almenn kurteisi að banka!

Hálf áttavillt bakkar hún útúr sínu eigin herbergi í baðslopp einum fata.

Loksins eru allar gjafir komnar á sinn stað, undir trénu og ég get haldið áfram mínum árlega dansi - þ.e. að hrista alla pakka vel og vandlega og skilja eftir mandarínubörk útum allt hús.

Skyndilega heyrist urr frá baðherberginu, um stund legg ég við eyrun og á allt eins von á því að jólakötturinn komi hlaupandi út, en í stað þess skröltir undurfagra litla systir mín fram með tárin í augunum. Hárið lét ekki að stjórn. Ég fullvissa hana um það að hún líti afar vel út. Sný mér svo við og fullvissa eldri systur mína um hið sama.

Þá rölti ég loksins inn í eldhús aftur og lít á klukkuna - nohh! Hún er tíu mínútur í!

Ég sé að hangikjötið og með því er komið á borðið og pabbi er að klára að klæða sig. Jæja, þá bý ég mig undir lengstu tíu mínútur lífs míns. Við ráfum um ganginn, gjóum augun á hvort annað og klukkuna til skiptis áður en loksins, loksins loksins klukkurnar hringja jólin inn! Þá stöndum við saman fyrir framan útvarpið, öll í einum hnapp með bjánalegt bros á vörum og hlustum á jólabjöllurnar. Þegar þulan loksins býður gleðileg jól kyssumst við og föðmumst og yfir okkur kemur óvenjuleg ró sem við þekkjum annars ekki.

Uppáhaldstíminn er kominn. Við setjumst við borðið og mokum á diskana. Jólamaturinn er sá besti í heimi. Ég brosi eins og bjáni allan tímann og nýt friðarins yfir borðum. Við systur rífum svo alla diska af borðum og vöskum upp, eins og við höfum gert síðan ég man eftir mér. Engum er gefið færi á eftirrétti - þeir fá illt auga frá mér.

Pabbi stingur síðasta bitanum upp í sig á meðan ég held á disknum hans og bið hann fallega um að tyggja hraðar.

Að loknu uppvaski hlaupum við inn i stofu þar sem hver velur sér 'pakkasæti'. Loksins er Amanda send nauðug viljug til að lesa á pakkana og afhenda þá. Þetta var skylda Huldu þegar hún var yngri, um leið og ég varð læs tók ég við og að lokum Amanda. Börnin urðu víst ekki fleiri hjá foreldrum mínum svo örverpið situr uppi með pakkalesturinn.

Loksins! Ég get opnað pakka!

....tuttugu mínútum seinna eru allir pakkar opnaðar, jólapappírinn þekur stofugólfið og allir eru í sínum heimi að skoða gjafirnar. Mamma og pabbi skríða í ból um níu leytið, uppgefin. Við systurnar tökum eitt, tvö spil og finnum okkur svo horn til að skríða í með jólabækurnar. Uppáhalds hefðin mín er ábyggilega sú að við fáum alltaf bók frá mömmu og pabba. Ég elska bækur!

Þegar nóttin færist nær kúrum við í sófanum með nammi, afgangs kjöt og laufabrauð og horfum á mynd. Svona eru jólin mín.

Merkilegt..-

2007-12-17T08:45:00.000-08:00

Hver man ekki eftir þvi þegar að drukkinn unglingur stal tveimur bílum einn heitan sumarmorgun á Akureyri fyrir nokkrum árum? Annan keyrði hann niður kirkjutröppurnar en á hinum fór hann í torfærur og festi bílinn rækilega ofan í skurði, úti í móa. Ég man það. Enda var það bíllinn minn sem fékk slíka höfðingjans meðferð.

Þetta var á sunnudagsmorgni sem ég vaknaði óvenju snemma, átti að mæta í vinnu um tíu leytið og átti fyrir höndum u.þ.b 13 tíma vinnudag. Ég leit útum gluggann og sá að sólin skein skært og ákvað með sjálfri mér að ég skildi labba í vinnuna í dag! Litli rauði dæjarinn minn fengi einn hvíldardag, enda sunnudagur. Þegar ég kom út, hækkaði ég í tónlistinni í eyrunum og gekk af stað. Þremur skrefum seinna snarstoppaði ég og sneri mér við, ég leit yfir bílastæðið og sá hvergi bílinn minn! Huh.. kannski lagði ég honum bakvið hús?

Ég gekk rólega hringinn í kringum bygginguna en sá hvergi bílinn minn. Ég stoppaði við og tyllti mér á girðinguna á meðan ég braut heilann um það hvar ég hefði mögulega getað lagt bílnum.. er ég svona gleymin!?

Ég leit á klukkuna og sá að ég var að verða of sein í vinnuna, svo ég lagði af stað og tók hikandi upp símann. Eftir að hafa slegið inn númerið hjá lögreglunni á Akureyri gat ég varla haldið aftur af móðursýkishlátrinum. Þegar lögregluþjónninn svaraði kom löng þögn áður en ég kynnti mig.

'Já... sæll, Alfa heiti ég og.. ég held.. ég held.. jú veistu, ég held að bílnum mínum hafi verið stolið í nótt!'

'Jahá! Þú ert sumsé ekki viss..?'

Eftir nokkra mínútna vandræðalegar útskýringar, eins og til dæmis þær að ég byggi niðri í miðbæ, og jújú vissulega var bíllinn ólæstur.. og jú, það er rétt.. lyklarnir voru í honum. Hvar? Nú í svissinum! Sögðust þeir láta mig vita ef þeir heyrðu eitthvað. Búið.

Ég mætti í vinnuna allsendis róleg og stóð mína plikt.. skyndilega rann það upp fyrir mér að allt tónlistarsafnið mitt var í bílnum, jú og fartölvan mín! Huh, ég hringdi aftur í lögregluna til að fá að fylgjast með framgangi mála - engar fréttir.

Vinnudagurinn hélt áfram. Um kaffileytið stend ég og gef skipanir, svona eins og mér ferst best úr hendi þegar ég frýs! Ég varð gjörsamlega stjörf og kom ekki uppúr mér orði. Starfsfólkið horfði á mig í undrun og skildi hvorki upp né niður. Ég rauk á bakvið til að hringja aftur í lögregluna, og núna lét ég mér ekki nægja að hringja einu sinni, nei ég hringdi þrisvar og gæti hafa verið afar dónaleg..

Ég mundi nefnilega eftir því að í hansahólfinu voru ekki einungis geisladiskar og snyrtidót.. nei, heldur nektarmyndir af mér! Hver skilur nektarmyndir af sjálfum sér eftir í ólæstum bíl! Í huganum fór ég yfir skelfinguna og auðmýkinguna þegar foreldrar mínir sæju dóttur sína í ankannalegum stellingum á netinu! Systur mínar myndu afneita mér og ég fengi ekki stundlegan frið í vinnunni.. guð, ekki gætu þeir rekið mig fyrir þetta!?

Allan daginn beið ég með öndina í hálsinum, ekki yfir bílnum, ekki yfir tölvunni, ekki yfir fötunum mínum sem voru í skottinu, nei.. helvítis nektarmyndunum!

Skemmst frá því að segja að bíllinn fannst, þreyttur og úr sér genginn.. hálf bugaður og beyglaður en heill. Ég gat ekki beðið eftir að klára vaktina til að komast að ná í hann. Ég fékk lyklana í hendurnar ásamt predikun yfir ólæstum bíl, og rauk út til að ath hanskahólfið.

Ég keyrði heim, steig útúr bílnum, tók upp kveikjara og brenndi myndirnar! Aldrei aftu, lofaði ég sjálfri mér.

Viku seinna kom ég við í vinnunni og dvaldist eitthvað örlítið lengur en ég ætlaði, þegar út kom var bíllinn horfinn! Aftur! Ég skildi lyklana eftir í bílnum.. aftur! Ólæstur, með lyklana í svissinum.. skamm!

Ég rauk inn með tárin í augunum og tók upp símann, treg þó. Hvað átti ég að segja við lögguna? Þeir myndu ábyggilega ekki einu sinni koma! Þá varð mér litið framan í strákskrattana sem ég vann með.. þar sem þeir stóðu og góndu á mig og glott á vörum.

Þeir höfðu aldeilis ákveðið að kenna stelpunni lexíu- jájá, ég lærði!

Vissilega er bíllinn oft ólæstur, en skil lyklana sjaldan eftir í honum og aldrei í svissinum! Nei, ég er séð og geymi þá á milli sætanna! Svo bý ég heldur ekki lengur í miðbænum, en þar þrífst víst glæpalýðurinn best.

Vinir eru vissulega til að kenna manni að batnandi manni er best að lifa.

Jólaskór..

2007-12-12T09:23:00.000-08:00

Í morgun þegar ég vaknaði beið mín gjöf frá Stekkjastaur félaga mínum!

Ekki aðeins var það merkilegt fyrir þær sakir einar að ég setti hreinlega skóinn (reyndar hvítt gellustígvél sem ég var búin að gleyma að ég ætti!) ekkert út í glugga í gær, heldur fékk ég líka uppáhalds súkkulaðið mitt; maltesers!

Á vissan hátt vekur það þó hjá mér óhug.. í fyrsta lagi er ég ennþá skráð hjá ma og pa svo hvernig gat hann sér þess til að ég væri íbúi í ákveðinni íbúð, á ákveðinni hæð, í ákveðnu húsi á Akureyri? Og í öðru lagi.. hvernig vissi hann á hvaða súkkulaði ég hef slíkt dálæti!?

En Lúlli fékk því miður ekkert, og þegar ég sýndi samhug minn í morgun og vorkunn yfir tómum skónum hans (sem þó var enn í forstofunni..) hló hann og sagði að hann hefði rætt við jólasveininn og þeir hefðu ákveðið að jólabarnið á heimilinu ætti skilið að fá góðgæti í skóinn.

En hver veit, kannski launar jólasveinninn yndislega manninum mínum þolinmæðina og fallegt hjartalag í kvöld?

Þ.e.a.s ef hann fer góður að sofa.

19 dagar.

2007-12-05T09:45:00.000-08:00

Í dag eru 19 dagar til jóla.

Dagurinn í dag er alveg á topp 100 yfir bestu daga ársins hjá mér.. ;) Bestu vinir í heimi eiga þar stóran hlut í sem og yndisleg systir. Ég vil taka sporið!

Ég hlakka svoo mikið til jólanna að ég næ varla andanum! Úff... hangikjöt og laufabrauð! Pakkar! Ójá, pakkar! Þeir fylgja..

Jólin!

Sleppa takinu..

2007-11-17T07:48:00.000-08:00

Ég get ekki sleppt takinu.

Við týnumst smátt og smátt. Draumarnir láta undan hversdeginum og löngun lætur undan þörfum. Æskan og gleðin hverfur í gráleita móðu fullorðinsára og ábyrgðar.

Manstu í gamla daga, eða var það í gær, þegar tilhlökkun og biðin eftir árunum sem áttu eftir að koma var óbærileg? Ég huxaði með mér að framtíðin yrði aldrei annað en vandræðalaus, að litlu hjartasárin sem ég hlaut í kringum fermingu yrðu þau verstu sem ég myndi nokkurn tíma upplifa. Að fá bólu á nefið kvöldið fyrir jólaballið yrði það vandræðalegasta sem ég myndi ganga í gegnum og að gleyma afmælisdegi besta vinar míns yrði það ljótasta sem ég myndi gera allt lífið.

Væri það ekki ljúft?

Ég er ennþá að bíða. Bíða eftir vandræðalausa, sársaukalausa, rósrauða lífinu sem ég veit að kemur með fullorðinsárunum. Svo dagar það fyrir mér, að ég verð ekki mikið fullorðnari en ég er í dag. Það skelfir mig.

Íbúðarkaup hræða úr mér líftóruna, og halda fyrir mér vöku á kvöldin. Að kaupa nýjan bíl er skelfilegt. Hjónaband er fjarstætt og barnseignir algjörlega fráleitt. Enda leggur maður slíkt ekki á barn. Ég er barn. Í anda er ég barn.

Þrátt fyrir skelfingu og stundum vott af taugaáfalli er þetta allt á borðinu. Teikniborðinu. Skissuborðinu. Bráðum verð ég 25 ára gömul móðir. Með lítinn púka í nýjum jeppa og íbúð sem er okkar. Skelfilegt.

Það koma dagar þar sem mér líður eins og ég sé fjórtán ára aftur og strákurinn sem átti að verða minn hafi hafnað mér, ég sé með bólu á nefinu og hafi gleymt afmæli besta vinar míns- allt á einum degi. Skelfilegt.

Ég er samt hamingjusöm. Afar. Bara ekki alveg tilbúin að verða stór. Því ég ætla nefnilega að verða svo mikið þegar ég verð stór, og ég ætla að gera svo mikið áður en ég verð stór. Því má það ekki gerast strax, ég er nefnilega aðeins á eftir áætlun. Og geri hlutina stundum í vitlausri röð.

En í lokin ætla ég að vitna í hinn fróða föður minn sem segir ekki margt, en þegar hann gerir það þá hlusta ég. Hann sagði mér eitt sinn að það væri ekkert að því að eltast við draumana sína, maður ætti að eltast við að gera sjálfan sig hamingjusaman, og á meðan maður traðkaði ekki á öðrum til þess, þá væri maður á réttri leið.

Svo, þó ég fari í marga hringi og fari krókaleiðir.. þá er ég samt á réttri leið. Það á eftir að koma í ljós. Ég og litli púkinn.

...

2007-11-09T08:04:00.000-08:00

Epli #1; Hjálpaðu mér! Ég er að drukkna! Ég kann ekki að synda!

Epli #2; Bíddu aðeins.. ætla að skera mig í báta!

Hahahaha!

...

2007-11-06T07:08:00.000-08:00

Jólin.. ég vil fá jólin.

Ég er með spennusting í maganum og get ekki beðið eftir jólunum!

Og þá fór snjórinn.

Dularfulla peysan mín!

2007-10-29T13:01:00.000-07:00

Ég er svoo glöð með nýju peysuna mína!

Fékk hana í pósti í dag og ég get ekki hætt að brosa. Hún er blá og dularfull. Pínu jólaleg og afar brosleg. Mér líður eins og prinsessu í henni. Hún er með stóóóórum kraga sem ég get breytt í hettu. Og hún er svo sæt að mig langar ekki að hætta að tala um hana.

Sveinar sagði við mig í dag að hann hefði orðið fyrir vonbrigðum með mig. Í dag nefnilega talaði ég bara um dans, og dansæfingar. Gamli hópurinn minn notaði nefnilega lokaatriðið mitt úr skólanum í keppni fyrir sunnan og ég er búin að vera í skýjunum með það! Ánægð að einhver geti notað það þar sem ég er orðin ansi þung á mér og stirð. Þegar hann mætti til vinnu sat ég á gólfinu inn í sal og gerði furðulegar æfingar með 90's tónlist í eyrunum, og sönglaði með. Svo þurfti ég nauðsynlega að fá að skreppa frá vinnu til að hendast niður á pósthús og ná í nýju fallegu peysuna mína.

Auðvitað sagðist hann ekki hafa átt von á þessu frá mér. Hann hélt nefnilega and i quote; '..að þú værir ekki þessi feminine týpa, og svo kem ég og þú ert bara að teygja og dansa og eitthvað!' end quote.

Hann um það. Ég get sko alveg verið þessi stelpulega týpa! Sem talar um föt og stráka og sem dansar. Ég sem dansa í höfðinu á mér hvort eð er.

Ég er ofboðslega ánægð í dag. Búin að sakna Erlu soltið undanfarið og fæ stundum yfir mig gremjukast þar sem ég huxa með mér að ef einhver ætti að vera hjá mér á meðan ég er að standa í þessu barnastandi þá væri það hún. Að ef ég hef eitthvað að segja, sem önnur eyru ættu ekki að heyra, þá ætti hún að vera hjá mér. En það er sjálfsagt eigingirni.

Mér þykir rosa vænt um hvað allir sýna mér mikla umhyggju og þess háttar þessa dagana, but newsflash; ólétta er ekki sjúkdómur! Og mér finnst fátt leiðinlegra en að ræða um börn. Þó það sé mitt eigið.

Svo finnst mér ég svo afar fátæk í svörum, því ég segi alltaf það sama. Ég er hress, en ég æli. Ég er með hausverk og beinverki. Mér líður eins og ég sé búin að vera með flensu í fjóra mánuði með einstaka ælupesti. Eða þynnku. En mér líður samt ekkert illa! Og engar rosalegar skapgerðarbreytingar! .. heh .. hehehe ... næstum.

En nú ætla ég að fara að horfa á sjónvarpið í vinnunni minni. Spjalla við strákana um nýju peysuna mína. Úúúú og dans!

Man, are they in for a treat!

Bumba.

2007-10-24T06:25:00.000-07:00

Ég mun aldrei stofna barnalandssíðu, en það er bara afþví að ég ber í brjósti personal grudge til Barnalands. Í staðinn ætla ég að skella einni bumbumynd hingað inn.

Glöggir sjá að Kormákur er á leið ofan í baðið til okkar. Hann er nefnilega ekkert hrifinn af þessum litla púka sem er að vaxa inní mér. Ræðst á mig uppúr þurru og hvæsir. Elska'nn samt. Þeir sem eru ekki aðeins glöggir heldur einnig afar klárir sjá líka að ég er butt naked on a zebra.

Þarna er ég komin 15 vikur.

Púff!

2007-10-11T12:47:00.000-07:00

Jájá, lífið er svart og dimmt og enginn er glaður og allir þurfa hjálp. Gott að ég eyddi heilmikilli orku í að skrifa vandaðan pistil um annars drepleiðinlegt efni.

Sit og hlusta á gospel. Gospel er nú einu sinni sálartónlist, og ég hef svo mikla svoleiðis. Búin að hitta svo mikið af fólki undanfarið sem hefur bara enga sál! Nei, djók.
Svona í alvöru, þá er ég búin að hitta mikið af fólki sem er með lítið sjálfsálit, eða er á einhvern hátt ekki sátt með sjálft sig eða útlitið. Sagt er að fegurðin komi að innan.. ohh dæmigert ég samt að fæðast svona á röngunni.

Og annað sem er dæmigert ég, var með hausinn fullan af huxunum áðan, þurfti að hlaupa aðeins og sinna vinnunni, því jújú ég er víst í vinnunni, og PÚFF allt dottið út! Man ekki stakt orð af því sem ég ætlaði að segja.

Æjji, kannski næst.

...

2007-10-01T11:27:00.000-07:00

Hey, litla geimveran, púkinn og sníkjudýrið sem veldur hjá mér uppköstum og ógleði, svefnleysi og sífelldum klósettferðum lítur einhvern veginn svona út í dag...

Samt... afþví að hún er með svo fríkí stóran haus þá ætla ég að líta framhjá biturð minni. Enda trúi ég því varla að þetta sé að vaxa inní mér! Og hvað ég elska hana strax mikið!

Merkilegt.

....

2007-09-17T14:15:00.000-07:00

Það eru alltaf hlutir sem maður ætti ekki (að hafa ástæðu til) að venjast. Ég held að ég sé að venjast nokkrum þeirra.

Kannski.
Kannski ekki?

Sólin skein nánast ekkert í dag. Það er allt grátt. Og dagurinn er búinn að vera langur. Ekki slæmur, en langur.

Ég held að uppáhalds tími dagsins í dag sé göngutúrinn minn í rigningunni (slyddunni), að bílnum.

Ef þú hefðir nægilega mikið af upplýsingum, ef þú vissir nóg.. og hefðir gáfur, ætlun, þá gætirðu spáð. Þú gætir spáð um útkomur, þú gætir valdið útkomum, þú gætir valið/ákveðið hvaða hlutir þyrftu að vera á sínum stað, eða fluttir, til að láta eitthvað gerast, eða hindra eitthvað í að gerast.

Við höfum alltaf val.

Jeijj!

2007-08-15T16:12:00.000-07:00

Jess, myndasnúran mín kom í leitirnar svo ég gat loksins hlaðið myndunum mínum inná tölvuna!

Þetta er saga sem ég hef beðið með að segja þar til myndirnar gætu fylgt, því hún er svo skemmtileg. Ég og Sólin ákváðum eitt kvöldið að fá okkur kaldan mjöð, eins og áður. Svo hún hélt sem leið lá til mín í Hrísalundinn. Eftir nokkra kalda, var haldið niður í bæ þar sem beið okkur frábær félagsskapur og yndislegt kvöld. Ekki eðlilegt kvöld, en yndislegt.

Myndir segja meira en þúsund orð:

Kvöldið byrjaði nú alveg rólega hjá okkur stöllum..

Sunna drakk nokkra svona..

Erla greinilega líka... já, greinilega...

Allir hressir.. enginn eðlilegur. Neibbs, alveg örugglega enginn!

...enginn.. neibb.. enginn.

Við Erla að reyna að vera sætar.. Það endist aldrei..

Við reynum alltaf... en það virðist aldrei ganga!

Sem sagt.. frábært kvöld með frábæru fólki! Takk allir saman! :*

...

2007-08-09T13:15:00.000-07:00

Mig langar að vera krakki aftur. Svo ég gerði lista yfir það sem ég þarf að gera til að geta talist sem krakki. Hálfþrítugur krakki.
Ég þarf að..

1. Syngja í hárburstann minn, fjarstýringuna eða jafnvel sjampóbrúsann.
2. Spila lag sem mér finnst skemmtilegt hátt og oft.
3. Labba berfætt í blautu grasinu.
4. Lesa bara teiknimyndasögurnar í blaðinu, henda hinu.
5. Alls ekki stíga á strik á gangstéttum.
6. Spila bara leiki þar sem ég bý til reglurnar jafnóðum.
7. Finna fallega steina og safna þeim!
8. Borða ís í morgunmat.
9. Kyssa frosk, bara til öryggis. Kettir virka líka. Til öryggis..
10. Láta lesa fyrir mig sögu.
11. Taka tilhlaup yfir polla og hoppa á öðrum fæti yfir gangbrautir.
12. Fela grænmetið mitt í sérvettunni minni.
13. Vaka framyfir háttatímann minn.
14. Borða eftirréttinn fyrst.
15. Nöldra pínulítið og fá mér svo lúr.
16. Setja alltof mikinn sykur ofan á seríósið mitt eða kornflexið.
17. Setja upp fýlusvip næst þegar einhver segir ‘nei’ við mig.
18. Spyrja ‘afhverju’ rosa oft.
19. Trúa á ævintýri.

Fyndið. Þegar ég las yfir þetta áttaði ég mig á því að ég geri þetta reglulega!

1. Ég syng og tala iðulega í hárburstann, fjarstýringuna, sjampóbrúsann og jafnvel skrúfjárn þegar enginn sér til. Þá stend ég fyrir framan spegilinn í ímynduðu viðtali hjá Jay Leno eða Oprah Winfrey, oftast eftir að ég vann Nobelinn. Stundum eftir Grammy og einstaka sinnum eftir Óskarinn. Ég hef einnig nokkrum sinnum verið gestur í Kastljósi.
2. Oftast þegar ég heyri lag í fyrsta skipti sem mér finnst skemmtilegt, þá spila ég það oft og mishátt. Stundum í hátt í tvo sólarhringa. Og fæ samt ekki leið á því. OCD anyone?!
3. Ég elska að vera berfætt! Geng oftast um berfætt, utan þess þegar ég á von á líkamsmeiðingum. Oft í grasi, sjaldan blautu.
4. Í blaðinu les ég oftast einungis slúðrið og teiknimyndasögurnar. Hitt les ég á netinu eða horfi á í sjónvarpinu. Fréttir hvað?
5. Þetta geri ég oft. Bannað að stíga á strik! Og finnst alltaf jafn skemmtilegt! Enda vinn ég oftast.
6. Flestir leikir sem ég spila snúast um reglurnar mínar. Uppáhalds leikurinn minn kallast I win. Enda vinn ég oftast.
7. En leiðinlegt.
8. Ég borða hvað sem er á morgnana, ís, snakk, hlaupabirni.. bara það sem mér dettur í hug að borða!
9. Ojj, þetta gerði ég samt aldrei! En ég kyssi kisann minn reglulega, til öryggis.
10. Ég elska að láta lesa fyrir mig sögur! Svona rétt fyrir svefninn.. en þær eru flestar klúrar.
11. Haha! Mér finnst skemmtilegra að hoppa ofan í pollana.
12. Huh.. hvaða grænmeti?
13. Huh.. hvaða háttatíma?
14. Reglulega! En ég er samt firm believer á að geyma það besta þar til síðast.
15. Ég nöldra mikið og oft. En nenni yfirleitt ekki að fá mér lúr. Sem gefur mér meiri tíma til að nöldra meira og oftar.
16. Já takk. Ég fæ mér smávegis kornflex með sykrinum mínum.
17. Ég vil ekki heyra orðið ‘nei’ og á oft erfitt með að hemja það að setja upp reiðisvip eða stappa niður fótunum þegar það gerist.
18. Afhverju er skemmtilegasta spurningin sem Guð datt í hug.
19. Ævintýri gerast á hverjum degi!

Einu sinni bjuggu þrjár litlar mýs í ruslaskápnum mínum, þær voru Mamma mús, Pabbi mús og Mikki mús. Þau elskuðu að spila körfubolta en gátu því miður ekki stundað hann mikið. Því þær voru mýs.

Einn daginn setti ég upp gildrur inn í ruslaskápinn.
Fyrsta daginn fann ég Pabba mús dáinn.
Annan daginn fann ég Mömmu mús dána.
Þriðja daginn fann ég svo Mikka mús og kærustuna hans sem hann hafði tekið með heim til að kynna fyrir foreldrunum í fyrsta sinn, bæði dáin.

Segðu svo að ég trúi ekki á ævintýri.

...

2007-08-08T11:15:00.000-07:00

Já! Það er rétt. Þetta gerist þegar mér leiðist. Ég finn hjá mér þörf til að breyta til. Og í staðinn fyrir að skipta um húsnæði, maka, bíl eða jafnvel að flytja úr landi bitnar það á bloggsíðunni minni.

Ég er í vinnunni. Sem þýðir það að ég er ekki að gera neitt í augnablikinu.. því annars væri ég ekki að skrifa pistil. Döööh.

Ég hef rosalega mikið að gera samt, en ég geri það bara svo hratt, eiginlega á ljóshraða. Sem þýðir það að þegar ég er búin að gera allt sem ég þarf að gera hef ég aðeins elst um einn dag, en þið öll um 18 ár. Það er rosalegt. Allir orðnir geðveikt gamlir og ég ennþá bara að hanga í tölvunni. Fjúhh! Svekkjandi?

Veturinn er mín árstíð (hah, skrifaði næstum því árshátíð! Það hefði verið vandræðalegt). Þá líður mér best, sem ég tel tengjast því að á sumrin sef ég eiginlega ekki neitt. Á sumrin er ég stressaðari og tæpari á flestan hátt, örugglega hálf leiðinleg oft. En á veturna róast ég, myrkrið róar mig og kuldinn hlýjar mér og það er fyrst þá sem ég byrja að lesa aftur af einhverju viti, og skrifa. Á veturna syng ég líka meira. Og vitiði hvað..?

Það er bráðum að koma vetur! Ég bíð með öndina í hálsinum eftir fyrstu snjókornunum, og stuttu eftir það koma jólin! Og þá er sko gaman að vera til! :D

Æjji.. indæli vetur! Getur hann ekki bara komið á morgun?

Faðir vor..-

2007-04-16T14:28:00.000-07:00

Ég veit ekki afhverju eða hvernig ég get látið hlutina hafa svona mikil og sterk áhrif á mig. En ég geri það. Þannig endaði ég sjálfsagt hérna. Ein, í íbúð sem ég þekki ekki á Akureyri. Uppá áttundu hæð, framan á svölunum, og bíð eftir augnablikinu sem færir mér kjarkinn sem ég þarfnast til að sleppa takinu og falla fram af.

Vindurinn er kaldur hérna uppi, kaldari en venjulega. Er sólin horfin á bakvið skýin? Umferðin er róleg miðað við föstudag og ég get leyft mér að njóta þess sem eftir er í augnablik. Ég velti því fyrir mér hvort það sé betra að láta mig falla aftur á bak eða fram á við. Andlit eða hnakki? Svo huxa ég um Óliver og ákveð að láta mig frekar detta aftur á bak. Svo ef hann skildi sjá stóru systur sína aftur, þá verði andlitið ekki óþekkjanlegt. Ég geri mér á engan hátt grein fyrir fallinu, eða högginu.

Ég loka augunum, friðsæl og sátt. Tárin renna hljóðlega niður vangana. Hjartað slær hraðar en það hefur nokkurn tíma slegið og mér verður þungt um andardrátt. Ég sleppi annarri hendinni og horfi niður, þetta er hátt. Ég hef alltaf verið lofthrædd og ég finn enn og aftur hvernig maginn tekur snúning og endar á hvolfi. Ég loka augunum og mynda orðin með vörunum, án þess þó að segja þau upphátt. 'Faðir vor, þú sem ert á himni..'

Ég opna augun á sama andartaki og ég sleppi takinu af svalarhandriðinu með hinni hendinni. Eitt augnablik held ég jafnvæginu og veit að ef mér myndi snúast hugur gæti ég gripið aftur í handriðið og klifrað í öryggið. En það er ekkert öryggi. '..og fyrirgef oss vorar skuldir..'

Ég brosi með sjálfri mér, beygi mig í hnjánum og spyrni mér frá. Krosslegg hendurnar á bringunni og leyfi mér að fljóta. Ég flýg! Ég finn að jörðin nálgast. Friður. Engin eftirsjá.

'...mátturinn og dýrðin. Að eilífu..'

Öðruvísi dagar..-

2006-12-05T12:29:00.000-08:00

Huh.. dagurinn í dag og dagurinn í gær voru öðruvísi. Ekki endilega öðruvísi en dagarnir þar á undan, eða dagarnir sem eru handan við hornið, en samt öðruvísi. Ég á í skrýtnu sambandi við sjálfa mig þessa dagana. Pínulítið svona haltu mér/slepptu mér sambandi, sem allajafna væri fullkomlega eðlilegt fyrir manneskju eins og mig, en þegar ég og aðeins ég á í hlut, þá ruglast kerfið og mig vantar jafnvægi. Mér finnst ég vera eftir á, einu skrefi á eftir. Ohh, ég þoli ekki að kunna ekki reglurnar!

Ég man ennþá daginn eins og hann hafi verið í gær, hann var öðruvísi. Hann var öðruvísi afþví að þetta var dagurinn sem ég dó. Kannski ýkti ég örlítið, því ég man tilfinninguna og atburðarrásina skýrt, en annað er eins og í móðu. Ég man sársaukann, en finn hann ekki lengur. Ég man skelfinguna, en aðeins sem óljósa minningu.

Ég var á leiðinni eitthvert, ég reyni eins og get að muna það, á hverjum degi.. en það eina sem ég man er tilhlökkun. Ég held ég hafi verið að fylgja hjartanu. Krókaleiðir örugglega.
Þegar maður áttar sig á því að stundin sé komin, að nú sé lífið að enda, þá er eins og allt stoppi. Ég upplifði síðustu sekúndurnar eins og klukkustundir. Ég horfði á bílinn keyra í áttina að mér, hægt. Ég huxaðu um mömmu, sem ég hafði ekki talað við í fleiri daga. Sársaukinn byrjaði þar, innra með mér. Söknuðurinn varð svo sár að ég óskaði þess að tíminn liði hraðar og að bíllinn keyrði mig niður samstundis. Ég huxaði til systra minna, og það rifjuðust upp fyrir mér gamlar minningar sem voru að ég hélt löngu horfnar. Þegar mamma var ólétt að Amöndu, og við Hulda rifumst um það hvor okkar ætti meira í henni. Þegar við ákváðum að þegar við yrðum stórar skildum við allar búa saman í stóru húsi með sundlaug og "plat-kærustum".

Ég lokaði augunum og bað til Guðs um að enda kvölina, sleppa af mér takinu. Ég féll á hnén og horfðist í augu við eigin skelfingu þegar bílljósin skinu beint í augun á mér. Ég huxaði með skömm til þess að ég hafði ekki tekið til heima, nú þyrfti einhver að fara í gegnum draslið mitt og óhreina þvottinn. Rúmið var óumbúið. Skítugt leirtau í vaskinum.

Loksins, loksins, heyrði ég ískrið í dekkjunum og öskrin í vegfarendum. Ég velti því fyrir mér afhverju enginn hafði stokkið til hjálpar, afhverju enginn hafði rifið mig uppúr doðanum sem hélt mér fanginni- fastri í tímaleysi.

Ég fann strax fyrir frelsinu, ég sveif upp frá líkamanum og horfði niður á eigin sjálf. Bílstjórinn sat ennþá stjarfur inn í bílnum, eldri maður sem hafði aldrei lent í minnsta tjóni áður. Hann var nýbúinn að missa konuna sína úr krabbameini og var á leið heim frá því að vitja hennar í kirkjugarðinum. Hann átti einn son, sem var búsettur erlendis með eiginmanni sínum. Þeir höfðu ekki talað saman í tæp tíu ár, eða ekki frá því að sonur hans játaði fyrir honum að hann væri samkynhneigður. Ég veit ekki hvernig ég vissi þetta, en upplýsingaflæðið var svo mikið að mig verkjaði í hausinn. Þrátt fyrir allar huxanirnar, allar samhengislausu huxanirnar var ein sem var þeim öllum yfirsterkari- mamma.

Skyndilega var eins og rifið í mig, ég gaf frá mér óp og reyndi að berjast á móti en það var ekkert sem ég gat gert. Það síðasta sem ég sá, var gamli maðurinn grátandi með blóði drifinn líkama minn í fanginu. Ég fann svo ótrúlega, ótrúlega mikið til með honum. Ég teygði fram hendina í lélegri tilraun til að taka sorg hans og eftirsjá með mér. Eitt augnablik fannst mér hann horfa beint á mig. Í undrun hætti ég að berjast á móti þessu afli sem togaði í mig og leyfði mér að fljóta.

Ég fann vindana blása, en fann ekki til kulda. Ég sá tré og fjöll þjóta framhjá, en í stað ótta fann ég til gleði. Þegar hægði á, sá ég að ég var komin heim til mömmu, kannski er það rétt sem sagt er að hugurinn beri mann hálfa leið? Söknuðurinn og þráin eftir henni var dauðanum sterkari og hugurinn flutti mig til hennar. Aðeins mínútu eftir að hjartað mitt hætti að slá var ég komin inn í eldhús til mömmu. Ég fylgdist með henni hella sér kaffi í bolla og snúa sér hægt við. Hún starði lengi í áttina að mér, blikkaði ekki. Ég fylgdist með henni fölna upp áður en hún sleppti takinu á bollanum sem brotnaði í mél á gólfinu. Það voru kaffislettur útum allt, en henni virtist sama. Hún greip um brjóstið á sér og barðist við að ná andanum.

Ég hljóp til hennar og reyndi að segja henni að það væri allt í lagi með mig, en hún hvorki heyrði í mér né sá. Ég strauk henni um vangann, en hún hryllti sig eins og skyndilegur kuldi hefði breitt um sig innra með henni. Hún lét sig falla á stól og starði fram fyrir sig í þögn. Ég kraup við hliðina á henni og hvíldi höfuðið í kjöltunni á henni, en hún fann það ekki. Ég fann hana ekki. Ég fann ekki hlýjuna.

Söknuðurinn var verri en nokkurn tíma. Ég reyndi að hrópa á hana, ég sló til hennar til að athuga hvort hún finndi ekki fyrir mér. Ekkert.
Í öskraði í örvæntingu. Fannst brjóstið rifna. Myndi ég aldrei aftur finna hlýju? Skyndilega var mér kalt. Ég var tóm og ein. Ég grét, en það runnu engin tár.
Ég fylgdist með mömmu taka upp símann þegar hann hringdi, hún var róleg, eins og hún vissi hverjar fréttirnar voru sem henni voru færðar. Hún þagði og lagði hljóðlega frá sér símann.
Mig langaði ekkert meira en að strjúka tárin hennar burt, taka utan um hana og segja henni allt sem ég átti eftir.

En ég átti ekkert eftir. Það var búið. Lífið var búið. Þetta var endirinn, minn endir.
En þetta var aðeins byrjunin á öðru lífi. Öðruvísi lífi.

Dauðinn er aðeins ferðalag.

minningar..-

2006-10-10T21:52:00.000-07:00

Er að spjalla við Gunnsuna mína í Sjíkagó og feta mig ósköp varlega niður stíg minninganna, hrædd við það sem ég rekst á. Sumt gleður mig, annað grætir mig.

Minningar eru skondnar, þær eru ekki bara handahófskenndar myndir sem renna í gegnum hugann, heldur fylgir þeim oftar en ekki tilfinning, sem getur komið fram sem fiðrildi í maganum, ógleði eða hreinlega stingandi hausverkur.
Ég upplifi yfirleitt sitt lítið af hverju..

Til dæmis gaman að rifja upp gömul kynni við hitt kynið, hvort sem það eru skyndikynni eða langtímakynni. Þau vekja yfirleitt hjá mér góða tilfinningu, og draga fram brosið. Svo sit ég eins og asni inn á kaffihúsi, með bjánalegt glott á vörunum. Stíll yfir því.

Svo rifjast upp fyrir mér endalokin, hvort sem það endaði með tárum og hurðaskellum eða endaði hreinlega nafnlaust án nokkurra tilfinninga eða annarra ummerkja en á rúmfötunum. Veit ekki hvort er verra.. en því fylgja engin fiðrildi.

Myndir hafa líka mikil áhrif á mig, sem og tónlist.
Það er til dæmis lag sem var spilað í jarðarförinni hennar Lilju sem ég get ekki hlustað á í dag án þess að brotna niður. En svo er aftur á móti lag sem við hlustuðum mikið á, sungum hástöfum með í jöstíinum hennar Hafdísar, sem kveikir á litlu fiðrildunum í maganum. Og yfirleitt get ég ekki varist brosi og fæ kjánahroll niður í tær þegar ég huxa um það þegar við tókum þátt í söngvakeppninni, klæddar í hvítt, með dansara. Jeminn.

Ég á ennþá bágt með að drekka appelsín. Þegar ég finn lyktina af appelsíni, kúgast ég. Samstundis fer mig að svima og ég finn lykt af úldnum fiski. Kannski er það afþví að þegar ég fór minn fyrsta túr á frystitogara, varði hann í fimm vikur og ég drakk ekkert nema appelsín.. þ.e.a.s eftir að mjólkin rann út.
Kannski er það afþví að við komumst seinna að þvi að dælan var biluð, og ég drakk "óhreint" appelsín í fimm vikur? Ég veit það ekki.. en ég er ekki aðdáandi.

Þegar ég keyri framhjá slippnum á Akureyri, huxa ég um úrið hans afa. Þá fæ ég kökk í hálsinn og fer að huxa um sveitina og öll Uppsalamótin sem verða ekki, því það er enginn til að bera ættina lengur, afi er ekki höfuð fjölskyldunnar lengur. Enginn til að kíkja í kaffi til, þegar mann langar ekki til að tala, en langar ekki að vera einn. Stundum fór ég til afa, fékk smá birtu í pepsíið mitt, og ræddi við hann um draumana mína. Alltaf sagði hann það sama: láttu þá rætast. Stundum fór ég til afa til að leggjast í gamla sófann, hlusta á dánarfregnir á rás tvö og huxa um ömmu. Stundum fór ég til afa bara til að afþakka pepsí, súkkulaði eða slátur, horfa á hann drekka kaffi í lítravís og reykja pakka af kamel filterslausum, og horfa á hann tyggja. Enginn tyggur eins og afi. Það var helmingur ánægjunnar af að fara í mat á Uppsalir.

Á úrinu hans afa var slippsmerkið. Og vísarnir voru skip sem snerust. Hann var alltaf með það, og þess vegna finnst mér gaman að keyra framhjá slippnum á akureyri.

Minningar.. ohh, sætu sætu minningar. Ég ætla að halda áfram að búa til minningar, njóta nostalgíunnar sem kemur stundum upp í mér, og láta það eftir mér að sakna. Stundum sakna ég tilfinningar, en ekki persóna. Sakna gleðinnar, þegar mamma keypti handa mér ný föt fyrir sautjánda júní og gaf mér rellu og candyfloss og leyfði mér að vaka frameftir á jólunum. Þegar ég eignaðist fyrstu hjólaskautana mína sem voru gulir og bleikir, og þegar ég eignaðist fyrsta hjólið mitt, sem ég mátti velja alveg sjálf. Ég valdi BMX hjól mömmu til mikillar armæðu, en ég elskaði það!

Ég man líka tregann þegar ég glataði sippubandinu mínu, skelfinguna þegar Hulda systir datt úr rólunni og rotaðist, spenninginn þegar ég og fyrsta "ástin" bökuðum kanelsnúða heima hjá honum, ég man líka augnablikið þegar ég áttaði mig á því að ekki er allt gefið, eða sjálfsagt. Að ástvinir geta verið hrifsaðir frá okkur, þegar síst varir, ástin getur dáið eða dofnað og skilið okkur eftir sár og tóm.

Æji, ég veit ekki hvert ég er að fara með þetta.. það hellast yfir mig svo margar minningar nuna, samhengislausar. Gamlar og nýjar. Góðar og slæmar. En það merkilega við þetta er, að ég held alveg jafn mikið upp á þær slæmu.. því það eru þær sem hafa kennt mér mest.

Ef ég væri einhver önnur, hver væri ég þá?

Streetmaker 3000..-

2006-08-21T09:39:00.000-07:00

Það var afskaplega mikil sól þennan dag, svo mikil að mig hálfverkjaði í augun þegar ég dró frá gluggunum. Ég ákvað í hálfkæringi að eyða fyrri parti dags nakin, þar sem ég var ein heima og strípihneigðin farin að segja til sín. Ég settist út á pall og hneigði höfuðið í átt til nágrannana sem störðu á mig í því sem ég get aðeins ímyndað mér að hafi verið hneykslun. Mér var sama, ég var nakin og ég var ein í heiminum- mínum heimi. Hann er alltaf fullur af sólskini og laus við öll vandamál. Hann er fullur af bleikum kokteilum og marglitum rörum, frábærri tónlist og hýrum salsadansandi karlmönnum.

Ég kveikti á græjunum og hækkaði í botn. Ég tók upp gítarinn og ímyndaði mér að ég sæti fyrir framan fullan sal af fólki og þau dáðu mig öll með tölu. Ekki þurrt sæti í húsinu. Ég söng lika, og ekki eina feilnótu heldur. Þessi dagur var snilld. Í mínum heimi eru ártöl afstæð, eins og tíminn og ástin.

Eftir að hafa setið stutta stund í garðinum og leyft vindinum Jóni að leika um heitan líkamann birtist mér maður. Hann var klæddur í brúnan kyrtil, með hár niður á axlir og í úr sér gengnum sandölum. Hann kynnti sig sem Móse. Með honum var maður sem mér þótti í meira lagi áhugaverður. Hann leit út fyrir að vera algjörlega aldurslaus, með sítt hvítt hár sem hékk niður á bak og skegg sem náði niður á brjóstkassa. Hann var í ljósbláum ökklasíðum kyrtli, sem þó virtist breyta um lit eftir því í hvaða átt vindurinn blés. Stundum var hann grænn, stundum blár, stundum varð hann nærri því gulur. Hann var líka með háan uppmjóan hatt á hausnum, í sama lit og kyrtillinn. Hann hélt dauðahaldi í staf, ef staf má kalla, sem leit út fyrir að hafa verið rifinn af dauðu tré. Móse kynnti hann sem Merlin.

Þeir tylltu sér sínu hvoru megin við mig og virtust ekkert kippa sér upp við það að ég væri nakin. Þeir virtust ekki einu sinni taka eftir því. Móse hallaði sér aftur og teygði sig í bakka, fullan af háum glösum fullum af bleikum vökva, með marglitum rörum í. Þeir freyddu og mér fannst þeir hvísla nafnið mitt hljóðlega.
Ég tók mér glas í hönd, sem og þeir, og beið. Ég vissi ekki hvað þeir vildu, eða til hvers þeir höfðu komið svo ég brá á það ráð að þegja og leyfa þeim að eiga fyrsta orðið.

Eftir að hafa innbyrgt þriðja glasið af þessum seiðandi drykk, hallaði Merlin sér að mér og tjáði mér það að þeir kæmu færandi hendi. Þeir hefðu leitað lengi lengi, að réttum stað og réttri manneskju og fundið Ísland og svo fundið mig. Ég var að sjálfsögðu upp með mér og brosti mínu breiðasta. Eftir á að hyggja er ég ekki viss um að ég hafi brosað af spenningi, ég held ég hafi verið orðin drukkin af bleika, freyðandi drykknum með marglitu rörunum.
Þeir sögðust ætla að leggja undir sig heiminn og væru með allt til þess, nema staðinn. Staðurinn væri ekki svo langt frá þar sem ég ætti heima og það eina sem þyrfti að gera væri að leggja þangað veg, til að koma þangað öllu sem þeir þyrftu. En þar sem að þeir væru löngu dánir, þyrftu þeir dauðlega manneskju til þess arna.
Ég spurði þá að sjálfsögðu afhverju Merlin, mesti galdramaður sögunnar, myndi ekki bara galdra fram veg, og þeir svöruðu mér því að þetta þyrfti að vera gert af höndum manneskju svo seiðurinn myndi ekki fara úrskeiðis. Ég tók þetta gott og gilt, og bað um annað glas af drykknum góða.

Afhverju Ísland, spurði ég. Þeir sögðu mér að á Íslandi væri að finna eina mestu orkustöð heims og þeir þyrftu þessa orku með í þennan mikla seið, þeir tjáðu mér það líka að þeir væru búnir að vera að undirbúa sig í hundruði ára.
Ég benti þeim á að þeir hefðu nú ekki einu sinni verið uppi á sama tíma. Fannst ég vera að gera mikla uppgötvun. Móse sagði mér að í andaheiminum væri tíminn afstæður, eins og ástin. Þar liðu ár, sem mínútur. Hann sagðist aðeins hafa lagt sig, fengið sér blund og þegar hann hafði vaknað hafði Merlin beðið hans. Það þótti mér skemmtileg tilhugsun. Þá verðum við varla einmana þarna hinum megin, sagði ég. Við náum varla að sakna ástvina okkar áður en við erum sameinuð á ný.

Enn og aftur teygði Móse sig aftur á bak, og ég fékk fiðring í naktan kroppinn og hélt að hann væri að ná í fleiri drykki, en þá birtist hann með tæki sem leit út eins og ryksuga. Grátt með bláum röndum og gulllituðum stjörnum, á hliðinni stóð Streetmaker 3000. Ég skoðaði það með öðru auganu á meðan ég teygði mig í enn einn drykkinn. Þeir sögðust þurfa á mér að halda til að leggja veg að staðnum þar sem athöfnin átti að fara fram. Ég sagði að það yrði nú ekki mikið mál. Þegar þeir þögðu bara og horfðu á mig, með ryksuguna í fanginu skildist mér að ég mætti víst ekki mikinn tíma missa. Svo ég stóð á fætur og leyfði þeim að festa tækið á bakið á mér. Þeir sýndu mér snögglega hvernig það virkaði og sendu mig svo af stað, með aðeins einn bleikan, freyðandi drykk í nesti.

Ég leit tilbaka áður en þeir voru komnir í hvarf og gat ekki annað en huxað með mér að Móse hefði haft gott af því að hafa þessa töfravél í den tiden, það hefði huxanlega stytt 40 ára dvöl hans í eyðimörkinni heilmikið.

Blindfull og blinduð af öllum tímanum í sólinni hélt ég upp á heiði. Nakin með ryksugu fasta á bakinu hófst ég handa við að leggja veg fyrir þessa miklu menn, sem vildu leggja undir sig heiminn.
Við gerðum bara því miður ekki ráð fyrir áfengisþoli mínu, svo vegurinn varð ekki alveg beinn hjá mér og ég er ansi hrædd um að ég hafi farið óravegu frá þessum mikla seiðstað, þar sem athöfnin átti að eiga sér stað. Þegar ég kom svo heim nokkrum vikum seinna, beið mín bréf þar sem þeir þökkuðu mér þó fyrir viðleitnina og fyrir að hafa reynt, en þeir fengju aðeins leyfi til að stíga fæti á jörðina einu sinni á þúsund ára fresti. En better luck next time..-

Lítum á björtu hliðarnar, ég fékk alveg heilmikinn lit á kroppinn og lagði veg yfir Lágheiðina, alveg blindfull og kjagandi.

Það getur ekki hver sem er sagt það.

Ef Dauðinn væri maður..-

2006-07-28T22:02:00.000-07:00

Furðuleg tilfinning bjó um sig neðst í maganum á mér. Hjartað í mér hamaðist eins og ég hefði nýlokið daglega hlaupinu mínu og mér var hálf óglatt. Mér fannst sífellt eins og einhver veitti mér eftirför, sem þó var afskaplega ólíklegt þar sem að ég var á enn einni næturvaktinni og við mæðgurnar settar á vakt saman, og ég leyfði mér að efast um að móðir mín sæi ástæðu til að elta mig eins og hundur útum allt hús og fela sig þess á milli.

Gæsahúðina aftan á hálsinum skrifaði ég á gegnumtrekk. Þrátt fyrir að júlímánuður væri enn ekki liðinn var nær aldimmt úti og lægðin yfir landinu hélt veðrinu kyrru en svölu. Ég var niðursokkin í að strauja sængurföt niðrí þvottahúsi og söngla með sjálfri mér þegar mamma bað mig um að þegja, mér þótti það nú svo sem ekkert óeðlilegt þar sem að hún biður mig iðulega um það þegar ég byrja að rymja óþekkjanleg lög, hún hallaði undir flatt og spurði mig hvort ég hefði ekki heyrt eitthvað, ég svaraði nú eins og var að það heyrðist ekki neitt. Ég hélt áfram og eftir augnablik gerði mamma það líka. Það liðu varla meira en tvær mínútur áður en hún sperrti sig aftur og hélt því fram að hún heyrði eitthvað, kannski bank? Hún ákvað að athuga málið og sagðist koma strax aftur. Ekki nennti ég að fara að eyða nóttinni í að elta ímynduð hljóð á heimili þar sem búa tæplega fjörtíu manns, svo ég brosti bara annarshugar og hélt starfi mínu áfram í þvottahúsinu.

Þegar að liðnar voru rúmar tuttugu mínútur og mamma hafði hvorki skilað sér né látið í sér heyra ákvað ég að athuga með hana. Ég rölti fram og skimaði í kringum mig. Það var algjör þögn yfir húsinu, vissulega væri það gott á hvaða heimili sem væri, en á dvalarheimili þar sem búa þetta margir er það óðelilegt ef ekki heyrast hljóð, venjuleg heimilishljóð. Fyrir endann á ganginum niðri blöktu gluggatjöldin. Fjandinn, ég var alveg handviss um að ég hefði læst hurðinni fyrr um kvöldið. Svo ég gekk inn myrkan ganginn og lokaði hurðinni. Setti hana í lás, í það sem ég var viss um að væri í annað skiptið þá nóttina. Þegar ég sneri mér við sá ég skugga hverfa inn í hjúkrunarherbergið á hægri hönd. Hjartað sló örlítið hraðar, en allt kvöldið var búið að vera svo furðulegt að ég hristi bara höfuðið yfir þessu og ýtti hálfopinni hurðinni inn í herbergið upp á gátt. Átti nú von á því að sjá mömmu sitja þar glottandi, en herbergið var tómt. Vegna flutninga voru ekki einu sinni húsgögn þar inni, og ekki var mikið um húsgögn á ganginum heldur svo það sem var dularfullt við þetta var hvaðan skugginn hafði komið. Ég hraðaði mér tilbaka og inn í þvottahús aftur, kannski hafði mamma komið aftur og væri ósköp róleg að brjóta saman handklæðin sem við áttum eftir.

Þegar ég opnaði þvottahúsið var búið að kveikja á útvarpinu, ég gat þó allavega andað léttar. Mamma var líklega komin í leitirnir og óþarfi að verða hrædd. Þegar ég leit inn sá ég að þvottahúsið var mannlaust, en einhver hafði raðað öllum handklæðunum á gólfið í snyrtilega röð. Vandlega, horn i horn. Í miðjunni hafði þvottapokunum verið staflað. En engin skóför á handklæðunum eða þau hreyfð á nokkurn hátt, þau litu meira út fyrir að hafa verið straujuð á gólfinu.
Mér hætti að standa á sama.

Ég hálfhljóp upp tröppurnar. Leit inn báða gangana uppi, það heyrðist ekki hljóð en báðar hurðirnar, í hvorum enda, stóðu upp á gátt. Þá fór lyftan af stað. Ég gekk hikandi af stað og staðnæmdist fyrir framan hana. Ákvað að mamma hefði farið niður til að hrekkja mig, og svo tekið lyftuna upp. Lyftan opnaðist en enginn í henni. Þegar hún lokaðist aftur fann ég kaldan gust leika um andlitið á mér, og fannst ég finna hendi strokið um ennið á mér. Ég bakkaði frá lyftunni og stefndi að matsalnum, sem var alveg myrkur. Ég hafði þó skilið eftir ljós í honum, ég teygði mig í slökkvarann, ég þorði ekki fyrir mitt litla líf að ganga inn í hann á meðan ljósin voru slökkt. Ég leit útum gluggann og sá að bíllinn var ennþá fyrir utan, svo mamma hafði ekki stungið mig af. Ég vissi ekki hvort það gladdi mig eða ekki.

Lyftan gekk upp og niður í nokkrar mínútur en staðnæmdist svo uppi. Það leið smástund áður en dyrnar opnuðust aftur. Ég sá ekki beint inn í lyftuna, en ég sá skugga manneskju frá henni. Einhver stóð inní lyftunni, hreyfingarlaus.
Ég settist niður, á kalt gólfið. Tók um hnén á mér og velti því fyrir mér hvort ég ætti að reyna að komast út og út í bíl, ég gæti kannski hringt í einhvern?

Skugginn bærði á sér. Ég fann hvernig svitinn rann niður bakið á mér og ég get sagt ykkur það að ég hef aldrei á minni stuttu ævi verið jafn skelfingu lostin og þessa sekúndu sem leið þar til mamma steig útúr lyftunni. Ég stökk á fætur og tárin runnu niður vangana af einskærum feginleik.

Hún var alveg stjörf. Kaldsveitt og þvöl. Hendur hennar skulfu og augun voru mött. Hún gekk beint áfram, án þess að líta til hægri eða vinstri. Þegar ég greip í hana sneri hún sér hægt að mér og í henni heyrðist hryglukennt hljóð sem ég ímynda mér að heyrist í fólki sem er að yfirgefa þennan heim fyrir annan. Hún horfði beint á mig en sá mig ekki. Ég leiddi hana að næsta stól við lyftuna og reyndi að fá hana til að tala við mig. Hún starði bara fram fyrir sig og reri fram og aftur. Ég var staðin upp og ætlaði að draga hana með mér inn á vaktherbergi og hringja á hjálp, þegar henni varð skyndilega litið á mig og litur færðist í vangana.

"Alfa mín, hvernig varstu svona fljót upp? Þú sagðir mér að taka lyftuna.."

Nótt..-

2006-07-10T10:15:00.000-07:00

Ég man enn daginn eins og í gær..

Ég heyrði skarkalann frammi, en það var ennþá myrkt inni í herberginu sem ég var í og ég áttaði mig ekki á því hvað tímanum leið. Vissi ekki hvort það væri nótt eða dagur. Ég skreiddist frammúr, dragúldin og kramin í framan. Ég fann ekki gleraugun mín og fékk strax gamalkunnan sting í magann. Ég hafði verið að drekka kvöldið áður, og það hafði komið oftar fyrir en þrisvar að ég týndi gleraugunum mínum. Þetta myndi á endanum setja mig á hausinn. Ekki fann ég símann minn heldur, eða nærfötin. Ég klæddi mig í það sem ég fann og dró frá glugganum. Hvar í fjandanum var ég?! Kannaðist ekki við það sem ég sá. Djöfulsins skíta helvíti! Ekki enn einu sinni..

Ég varð bara að vona ég kannaðist við húsráðanda. Ég gekk hikandi fram, ömurleg óperutónlist ómaði um húsið og var að gera mig vitlausa. Hver spilar óperu klukkan.. ég skimaði eftir klukku.. hálf þrjú! Ennþá meira skíta helvíti! Skyndilega heyrði ég kveikt á ryksugu í næsta herbergi og ég hrökk við. Læddist tilbaka og forðaði mér inn á það sem ég reiknaði með að væri baðherbergi.

Barnaherbergi! Djöfull djöfull djöfull.

Ég beit í hnúana og barðist við tárin. Ég tyllti mér á andlitið á Barbie, þ.e. lítinn bleikan plaststól sem í heyrðust skringileg hljóð þegar ég settist. Ég lokaði augunum og reyndi að huxa aftur á bak.. hvar hafði ég verið og með hverjum?
Ég mundi eftir því að stelpurnar stungu mig af snemma og skildu allt áfengið sitt eftir, sem ég hafði drukkið. Hvað svo..?

Það slökknaði á ryksugunni. Ég leit upp og skimaði í kringum mig í ofboði. Ég hljóp að glugganum í barnaherberginu og íhugaði að stökkva út. En ákvað að ég yrði að reyna að finna gleraugun mín og símann.
Dauðaþögn. Helvítis óperuóbjóðurinn var loksins þagnaður.

Ég safnaði í mig kjarki og gekk fram. Heyrði hljóð innan úr eldhúsi, var manneskjan þrifóð?! Að vaska upp og ryksuga á sunnudegi. Mér veitti ekki af einum ísköldum öl, hefði verið sama þó hann hefði verið volgur. Ég hikaði augnablik áður en ég gekk fyrir hornið og inn í eldhús.

Afi hennar Beggu! Vá hvað mér létti! Ég grét nánast af feginleik. Ég var búin að hitta hann nánast upp á dag í fleiri mánuði. Heima hjá Beggu. Ég hló móðursýkislega og hann sneri sér við. Hann brosti sínu blíða brosi sem vakti alltaf hjá mér öryggistilfinningu. Hann tók af sér uppvöskunarhanskana og gekk til mín og á hann kom svipur sem ég ákvað að þýddi að ég þyrfti að huxa mitt ráð og hætta að drekka.
Hann vafði mig örmum og ég fann hvernig ég slakaði á. Skyndilega þrýsti hann vörunum að mínum og tróð tungunni ofan í kok á mér. Ég reyndi að öskra en hann hélt svo fast utan um mig að ég kom ekki upp hljóði, né gat hreyft legg né lið. Þegar hann sleppti mér brosti hann, ég sneri mér við og kastaði upp á gólfið og yfir sjálfa mig.
Ljótar svipmyndir skutust örstutt upp í hugann en stöldruðu ekki nógu lengi við til að ég festi reiður á þeim, en þó nógu lengi til að vekja hjá mér óhug. Mér féllust hendur og ég lét mig síga á gólfið. Settist í mína eigin ælu. Starði fram fyrir mig.
Afi hennar Beggu hóf mig á fætur, tók mig í fangið og bar mig að baðherberginu sem ég hafði leitað fyrr. Þar kveikti hann á sturtunni og setti mig í baðkarið. Án þess að segja orð byrjaði hann að afklæða mig.

Ég streittist á móti en hann var sterkari. Hann tjáði mér það að ég hefði nú ekki mótmælt nóttina áður, ég hefði reyndar átt frumkvæðið. Svo hélt hann áfram að klæða mig úr buxunum. Ég lokaði augunum, tárin runnu hljóðlega niður kinnarnar og ég lét undan.

Djöfull, og ég sem var að fara í tíundarbekkjarferðalagið daginn eftir!